S'urtima luche

(P.Marras - L.Marielli)

 

 

 

S'urtima luche

 

 

L'ultima luce

 

E’ setzida a Deus preghende

Su chelu e’ marmaru abbaidende

Jaja fortzisi l’at cumpresu:

S’urtimu viadzu no est attesu

Chi facher tzertu lu deppiat

Dae meda ja l’ischiat

 

Sa mariposa chene prus alas

Si lassat tottu sa vida a palas

Paris cun issa, casi pranghende

Tottu unu mundu si nd’est andende

E sutta ‘e custu chelu ‘e nie

B’at zente chi non riet

B’at zente chi non riet

 

S’urtima luche de sa die

S’est istudende

S’urtima luche de sa die

Nos e’ lassende

E sutta ‘e custu chelu ‘e nie

B’at zente chi non riet

 

Sos betzos nostros ant a cumone

Sa soledade ‘e unu sirbone

Sa cara franca de unu mandzanu

S’anima durche e su beranu

In coro unu disizu ebbìa:

Torrare a pitzinnìa

Torrare a pitzinnìa

 

S’urtima luche de sa die

S’est istudende

S’urtima luche de sa die

Nos e’ lassende

E sutta ‘e custu chelu ‘e nie

B’at zente chi non riet

B’at zente chi non riet

 

Se ne sta seduta pregando Dio

Guardando il cielo di marmo

Nonna forse l’ha capito:

L’ultimo viaggio non è lontano

Di doverlo fare per certo

Lo sapeva da molto

 

La farfalla senza più ali

Si lascia tutta la vita alle spalle

Insieme a lei, quasi piangendo

E’ tutto un mondo che se ne va

E sotto questo cielo di neve

C’è gente che non ride

C’è gente che non ride

 

L’ultima luce del giorno

Si sta spegnendo

L’ultima luce del giorno

Ci sta lasciando

E sotto questo cielo di neve

C’è gente che non ride

 

I nostri vecchi hanno in comune

La solitudine di un cinghiale

La faccia sincera di un mattino

L’anima dolce della primavera

Nel cuore un solo desiderio:

Tornare ad essere bambini

Tornare ad essere bambini

 

L’ultima luce del giorno

Si sta spegnendo

L’ultima luce del giorno

Ci sta lasciando

E sotto questo cielo di neve

C’è gente che non ride

C’è gente che non ride

 

 

© COPYRIGHT 2007 - ALL RIGHTS RESERVED - TAZENDA.it ©