|
Cando
s’abbila niedda
Lestra
si nd’est bolende
Sa
paura est artziada
Sa
cannuja assustende
In sa
domo ‘e s’astore
S’aera como est caente
Juchet unu tremore:
“Su beranu est colende!”
De custu chelu nieddu e malu
Misteriosu, minatzosu
Sa crae la juchet Deus?
Abberimus custas fiammas e addorojamus:
“Chi sa
justitzia calet che una lama de attarzu
Senza
fagher male
Ma
iscrarende custu chelu nieddu!”
Battoro
mamas in luttu
Non
intenden su caldu
De un’istiu
istratzadu
Dae s’imbestu
‘e su fogu
Como est rosinende
Paren prenghent sos pinos
E s’attunzu
est pensende
Ube
ponner castanzas
De custu chelu nieddu e malu
Misteriosu, minatzosu
Sa crae la juchet Deus?
Abberimus custas fiammas e addorojamus:
“Chi sa
justitzia calet che una lama de attarzu
Senza
fagher male
Ma
iscrarende custu chelu nieddu!”
Senza
fagher male
Ma
iscrarende custu chelu nieddu!
|
Quando
l’aquila nera
Vola
via veloce
La
paura sale
Spaventando la rocca
Nella
casa del falco
L’aria
ora è calda
E lui
ha un fremito di paura:
“La
primavera sta finendo!”
Di
questo cielo nero e cattivo
Misterioso, minaccioso
La
chiave la custodisce Dio?
Squarciamo queste fiamme e urliamo:
“Che la
giustizia scenda come una lama d’acciaio
Senza
far male
Ma
rischiarando questo cielo nero!”
Quattro
mamme in lutto
Non
sentono il caldo
Di
un’estate lacerata
Dall’assalto del fuoco
Ora sta
piovigginando
I pini
sembrano piangere
E
l’autunno sta pensando
Dove
mettere le castagne
Di
questo cielo nero e cattivo
Misterioso, minaccioso
La
chiave la custodisce Dio?
Squarciamo queste fiamme e urliamo:
“Che la
giustizia scenda come una lama d’acciaio
Senza
far male
Ma
rischiarando questo cielo nero!”
Senza
far male
Ma
rischiarando questo cielo nero! |