|
Est
s’ora ‘e s’avreschida
Su
beranu incantadu at sa die
Ei sa
zente si movede
Che
abba frisca dae montes de nie
In su
riu falat riende
Ei su
Re ballat sa dansa
Canta a
cuncordu!
Canta
s’andira andirò!
In su mentres s’est bestidu
Su
manzanu chin bentu e traschia
Ma su
nie ladu est frocchende
Ei su
Re tancat sa janna
Canta a
cuncordu!
Canta
s’andira andirò!
Pro sa
zente mia su disizzu aìa
De manzanu lughente
Custu isettu meu, si lu cheret Deus
Siat
ladinu a sa zente!
Cando
avreschet cominzada
Sa
fadiga, siat sole o siat nie
Ca sa
zente non lassada
S’isperantzia,
gherrende onzi die
In sa
vida, colet riende
Non prus Re, muru ne janna
Canta a
cuncordu!
Canta
s’andira andirò!
Pro sa
zente mia su disizzu aìa
De manzanu lughente
Custu isettu meu, si lu cheret Deus
Siat
ladinu a sa zente!
A sa
zente mia luminosa e bia
Su
manzanu est naschende
|
E’
l’ora del risveglio
La
primavera ha incantato il giorno
E la
gente si muove
Come
acqua fresca che da monti di neve
Scende
nel fiume ridendo
E il Re
balla la danza
Cantiamo in coro!
Cantiamo l’andira andirò!
Nel
frattempo si è vestito
Il
mattino con vento e tempesta
Ma la
neve scende a larghi fiocchi
E il Re
chiude la porta
Cantiamo in coro!
Cantiamo l’andira andirò!
Per la
mia gente desidero
Un
mattino luminoso
Questa
mia speranza, se Dio vuole
Sia
chiara alla gente!
Quando
albeggia inizia
La
fatica, sia sole o sia neve
Perché
la gente non lascia
La
speranza, lottando ogni giorno
Nella
vita, affinché passi gioendo
Né più
Re, o muri, o porte
Cantiamo in coro!
Cantiamo l’andira andirò!
Per la
mia gente desidero
Un
mattino luminoso
Questa
mia speranza, se Dio vuole
Sia
chiara alla gente!
Alla
mia gente luminosa e viva
Il
mattino sta nascendo |